ਪੀੜਾਂ

ਨੀਟਾ ਬਲਵਿੰਦਰ

ਮੇਰੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਵਿੱਚ: ਨੀਟਾ ਬਲਵਿੰਦਰ
ਕਿਰਪਾਲ ਸਿੰਘ ਪੰਨੂੰ (905-455-9976)
ਮੇਰੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨੀਟਾ ਬਲਵਿੰਦਰ ਇੱਕ ਮਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦਾ ਨਾਂ ਹੈ। ਉਹ ਇੱਕ ਯੋਧੇ ਵਰਗੀ ਹੈ। ਯੋਧਾ ਤਾਂ ਕੇਵਲ ਤਨ ਉੱਤੇ ਹੀ ਵਾਰ ਝੱਲਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਨੀਟਾ ਨੇ ਤਾਂ ਤਨ ਅਤੇ ਮਨ ਦੋਹਾਂ ਉੱਤੇ ਅਨੇਕਾਂ ਵਾਰ ਝੱਲੇ ਨੇ। ਉਹ ਇੱਕ ਅਜੇਹਾ ਮੋਹ ਦਾ ਮੱਖਣ ਹੈ ਜਿਸ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਕੇ ਪੱਥਰ ਵੀ ਮੋਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਨੇ। ਉਸ ਨੇ ਹਾਕੀ ਦੀ ਖੇਡ ਇੱਕ ਧਾਵਕ ਵਜੋਂ ਖੇਢੀ ਹੈ ਪਰ ਜੀਵਨ ਖੇਢ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸਦਾ ਸੁਰੱਖਿਆ ਪੰਗਤੀ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਹੀ ਹੈ।
ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਥੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਧੋਖਾ ਦੇ ਜਾਣਾ ਇੱਕ ਖੇਢ ਜਿਹੀ ਹੀ ਬਣਾ ਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਤੇ ਉਹ ਲੱਖ ਹਿਦਾਇਤਾਂ ਮਿਲਣ ਤੇ ਵੀ ਧੋਖੇ ਉੱਤੇ ਧੋਖਾ ਖਾਈ ਵੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਧੋਖਿਆਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਕੌੜੇ ਸੁਪਨੇ ਸਮਝ ਕੇ ਭੁਲਾਈ ਵੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ।
ਨੀਟਾ ਵਿੱਚ ਕਿਰਿਆਤਮਕ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦਾ ਅਥਾਹ ਭੰਡਾਰ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੀ ਮੋਮਬੱਤੀ ਨੂੰ ਦਿਨ ਰਾਤ ਦੋਹੀਂ ਹੱਥੀਂ ਅਤੇ ਦੋਹੀਂ ਸਿਰੀਂ ਵਾਲਿ਼ਆ ਹੈ। ਉਹ ਬਹੁ ਮੰਤਵੀ ਵਿਅਕਤੀ ਹੈ। ਸਟੇਜਾਂ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਐੰਮ ਸੀ ਦੇ ਫਰਜ਼ ਸਫਲਤਾ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ਼ ਨਿਭਾਉਣੇ, ਟੀ ਵੀ। ਪਰੋਗਰਾਮਾਂ ਉੱਤੇ ਸਾਹਿਤਕ ਕਿਰਤਾਂ ਪੇਸ਼ ਕਰਨੀਆਂ, ਕਲਮਾਂ ਕਾਫਲੇ ਮਾਨਣੇ, ਦੁਭਾਸ਼ੀਏ ਵਜੋਂ ਕੋਰਟ ਕਚਹਿਰੀਆਂ ਭੁਗਤਾਉਣੀਆਂ, ਦੁਖੀਆਂ ਦੇ ਦਰਦ ਵੰਡਾਉਣੇ, ਅਨੁਵਾਦ ਕਰਨੇ ਇਤ ਆਦਿ ਉਹ ਅਨੇਕ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਕਿਵੇਂ ਕਰਦੀ ਹੈ? ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਵੱਡਿਆਂ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਸੋਚ ਚਕਰਾ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਉਸ ਦੀ ਰੂਹ ਦੇ ਝਲਕਾਰੇ ਲਈ ਕੁੱਝ ਕਵਿਤਾਵਾਂ ਲਿਖਾਰੀ ਦੇ ਪਾਠਕਾਂ ਦੇ ਰੂਬਰੂ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।
ਦੋਸਤੋ ਦੁਆ ਕਰੋ ਕਿ ਉਹ----------

ਪੀੜਾਂ
ਨੀਟਾ ਬਲਵਿੰਦਰ

ਹੇ ਰਾਮ, ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਤੇਰੇ ਵਾਂਗ
ਘਰੋਂ ਬੇਘਰ ਹੋ ਕੇ ਦਰ ਦਰ
ਭਟਕਣਾ ਪਿਆ ਸੀ
ਇਨਾਂ ਲੰਬਾ ਬਨਵਾਸ
ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿਹੜੇ ਕਿਹੜੇ
ਗੁਆਚੇ ਰਿਸ਼ੰਤਿਆਂ ਦੀ ਭਾਲ ਵਿਚ,
ਜਦ ਬਨਵਾਸ ਤੋਂ ਵਾਪਿਸ ਪਰਤੀ
ਨਾ ਮਾਂ ਲੱਭੀ ਨਾ ਬਾਪ
ਫੇਰ ਮੈਂ ਆਪ ਹੀ ਬਨਵਾਸ ਲੈ ਬੈਠੀ ਸਾਂ
ਪਰਤਣ ਦੇ ਖਿਆਲ ਨੂੰ ਪਰੇ ਕਰ ਕੇ

ਉਮਰੋ ਲੰਬੀਆਂ ਪੀੜਾਂ ਲੈ ਕੇ
ਜੰਮਦੀ ਹੋਵੇਗੀ ਉਹ ਧੀ
ਜਿਸ ਦੇ ਜੰਮਣ ਵੇਲੇ
ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਉਮੀਦ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਮਾਂ ਨੂੰ

ਪੀੜ ਕਿ ਝੱਲੀ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ
ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ ਮੌਤ ਵਰਗੀ ਸੁੰਨ
ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਅਜ ਵੀ ਮੈਂ ਘਬਰਾਂਦੀ ਆਂ

ਇਹ ਘਰ ਮੇਰਾ ਏ ਕਿ ਨਹੀ?
ਬਸ ਮਹਿਮਾਨ ਹੀ ਹਾਂ ਮੈਂ?
ਪਰ ਕਿਵੇਂ ਭੁਲਾਵਾਂ ਮੈਂ ਮਾਂ?
ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਚੇਹਰਾ ਤਕਦਿਆਂ
ਉਦਾਸ ਹੋ ਕੇ ਆਖਿਆ ਸੀ,
ਮਰ ਜਾਣੀਏੇ –
ਕਿੰਨਾ ਚੰਗਾ ਹੁੰਦਾ
ਜੇ ਮੁੰਡਾ ਬਣ ਕੇ ਆਂਦੀਓ,
ਪਿਛਲੇ ਕਮਰੇ ਵਿਚ ਰਖੀਆਂ
ਸ਼ਰਾਬ ਦੀਆਂ ਬੋਤਲਾਂ ਲੁਕੋ ਛਡੀਆਂ ਸਨ
ਮਠਿਆਈ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦਿਤਾ ਆਰਡਰ ਵੀ ਤੇ
ਕੈਂਸਲ ਕਰ ਦਿਤਾ ਸੀ
ਤੂੰ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਬੋਲੀ
ਦਾਦੀ ਕਿੰਨੇ ਦਿਨ ਸੋਗ ਮਨਾਂਦੀ ਰਹੀ ਸੀ
ਲੈ ਫੇਰ ਆ ਗਿਆ ਪੱਥਰ

ਇਸ ਵਾਰ ਡਾਕਟਰ ਨੇ ਪੂਰੀ ਉਮੀਦ ਦਿਤੀ ਸੀ
ਪੁਤਰ ਹੀ ਹੋਵੇਗਾ
ਨਾਲੇ ਤੂੰ ਸੰਤਾਂ ਕੋਲੋਂ ਦਵਾਈ ਵੀ ਤੇ
ਲਈ ਸੀ ਨਾ ਮਾਂ

ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਝੋਲੀ ਵਿਚ ਲੇਟੀ ਤਕ ਰਹੀ ਸਾਂ
ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਚੇਹਰੇ ਵਿਚੋਂ ਉਸ ਪੁਤਰ ਦਾ
ਚੇਹਰਾ ਲਭਦੀ
ਤੇ ਫੇਰ ਉਦਾਸ ਹੋ ਕੇ ਇਹੋ ਆਖਦੀ
ਮਰ ਜਾਣੀਏ- ਕਿੰਨਾ ਚੰਗਾ ਹੁੰਦਾ
ਜੇ ਮੁੰਡਾ ਬਣ ਕੇ ਆਂਦੀਓਂ

ਤੂੰ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਦੁੱਧ ਵੀ ੳਧਾਰਾ ਦਿਤਾ ਸੀ ਮਾਂ
ਜੋ ਮੇਰੇ ਹਿੱਸੇ ਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ
ਉਸ ਪੁਤਰ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਦਾ ਸੀ
ਜਿਸ ਦੀ ਤੈਨੂੰ ਉਡੀਕ ਸੀ
ਤੈਨੂੰ ਪਤੈ ਮਾਂ
ਤੇਰੀ ਛਾਤੀ ਚੋਂ ਦੁੱਧ ਨਹੀਂ ਜਹਿਰ ਵਗਿਆ ਸੀ

ਉਮਰਾਂ ਜਿਡਾ ਦਰਦ ਤੂੰ
ਮੇਰੀ ਝੋਲੀ ਵਿਚ ਪਾਇਆ ਹੈ ਮਾਂ,

ਅਜ ਵਰਿਆਂ ਮਗਰੋਂ ਮੇਰੇ ਘਰ
ਮੇਰੀ ਧੀ ਨੇ ਜਨਮ ਲਿਆ ਹੈ
ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਆਪ ਮੰਗ ਕੇ ਲਿਐ ਮਾਂ
ਜੀਊਣ ਜੋਗੀਏ, ਕਿਥੇ ਸੈਂ ਇੰਨੀ ਦੇਰ
ਮੇਰੀਆਂ ਤੇ ਅਖੀਆਂ ਪਕ ਗਈਆਂ ਸਨ
ਤੈਨੂੰ ਉਡੀਕਦੇ ਉਡੀਕਦੇ

ਇਸ ਸੰਤਾਪ ਨੂੰ ਹੰਢਾਇਆ ਏ ਮੈਂ ਮਾਂ
ਮੈਂ ਜਦ ਵੀ ਆਪਣੀ ਧੀ ਵਲ ਤਕਦੀ ਆਂ
ਇਹੀ ਆਖਦੀ ਆਂ ਮਾਂ
ਸ਼ੁਕਰ ਏ ਧੀ ਬਣ ਕੇ ਆਈ ਏਂ
ਮੇਰੇ ਘਰ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਲਿਆਈ ਏਂ

ਮੈਂ ਬਨਵਾਸੋਂ ਮੁੜ ਆਈ ਆਂ
ਉਹ ਬਨਵਾਸ ਜੋ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ
ਏਨੇ ਵ੍ਹਰੇ ਦਾ ਦਿਤਾ ਸੀ
ਮਾਂ, ਮੈਂ ਬਨਵਾਸੋਂ ਮੁੜ ਆਈ ਆਂ
ਮੈਂ ਬਨਵਾਸੋਂ ਮੁੜ ਆਈ ਆਂ।
***
(11 ਅਗਸਤ 2007)

ਨੀਟਾ ਬਲਵਿੰਦਰ ਦੀਆਂ ਹੋਰ ਰਚਨਾਵਾਂ ਪੜ੍ਹਨ ਲਈ ਕਲਿੱਕ ਕਰੋ