ਗ਼ਜ਼ਲ

ਮਿਲ਼ਦਾ ਗ਼ਿਲਦਾ ਹੁੰਦਾ ਸੀ ਜੋ ਪਿਆਰ ਨਾਲ਼।
ਅਜ ਕੱਲ ਹਰ ਇਕ ਗੱਲ ਕਰੇ ਤਕਰਾਰ ਨਾਲ਼।

=ਜਾਂ ਤੂੰ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ਼ ਹੈਂ ਜਾਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ਼,
ਰੇਖ਼ਾ ਖਿੱਚ ਕੇ ਪੁੱਛੇ ਉਹ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ਼।

=ਸਾਡੇ ਬਾਗ਼ ਦੀ ਪਤਝੜ ਦਾ ਵੀ ਰਿਸ਼ਤਾ ਹੈ,
ਫ਼ੁੱਲਾਂ ਲੱਦੀ ਬੀਤੀ ਕਿਸੇ ਬਹਾਰ ਨਾਲ਼।

=ਫ਼ੁੱਲ ਤੋੜਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਵੀ ਸੋਚ ਲਵੋ,
ਹੱਥ ਖ਼ਹਿ ਸਕਦੈ ਫ਼ੁੱਲ ਦੀ ਥਾਂ ਤੇ ਖ਼ਾਰ ਨਾਲ਼।

=ਕੁਝ ਲੋਕੀਂ ਹੁਣ ਅਮਨ ਲਿਆਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਨੇ,
ਬੰਬ ਨਾਲ਼,ਬੰਦੂਕ ਨਾਲ਼,ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ਼।

=ਅੱਖ਼ਰ ਜਿਹੜਾ ਲਿਖ਼ਿਆ ਜਾਂਦਾ ਕਾਗ਼ਜ਼ ?ਤੇ,
ਖਹਿਕੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਉਹ ਦਿਲ ਦੀ ਤਾਰ ਨਾਲ਼।

=ਦਿਲ ਜਿੱਤਣ ਲਈ ਕਵਿਤਾ ਵਰਗੇ ਬੋਲ ਕਹੋ,
ਦਿਲ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਤੇਜ਼ ਕੱਟਾਰ ਨਾਲ਼।

=ਧੁੱਪਾਂ ਸਹਿ ਕੇ ਛਾਂਵਾਂ ਸਾਨੂੰ ਦੇਂਦੇ ਨੇ,
ਰੁੱਖਾਂ ਵੱਲ ਨੂੰ ਤੱਕੋ ਇਕ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ਼।

=ਜਿਓਂ ਜਿਓਂ ਬੰਦਾ ਉਮਰ ਦੀ ਪਉੜੀ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ,
ਤਿਓਂ ਤਿਓਂ ਜੁੜਦਾ ਜਾਵੇ ਸਤਿ ਕਰਤਾਰ ਨਾਲ਼।

=ਜਦ ਮਰਨਾ ਹੈ ਕੱਲੇ ਸੁੱਖ ਨਹੀਂ ਮਰਨੇ ਨਾਲ਼,
ਮਰ ਜਾਣੇ ਹਨ ਦੁੱਖ਼ ਵੀ ਕਈ ਹਜ਼ਾਰ ਨਾਲ਼।

=ਅੱਗੇ ਭਾਂਵੇਂ ਜਾਵੇ ?ਸਾਥੀ? ਕੱਲਾ ਹੀ,
ਸਿਵਿਆਂ ਤੀਕਰ ਜਾਣੇ ਸਾਰੇ ਯਾਰ ਨਾਲ਼।

**

ਯੂਨੀ-(੩੦ ਨਵੰਬਰ ੨੦੦੬)

ਸਾਥੀ ਲੁਧਿਆਣਵੀ ਦੀਆਂ ਹੋਰ ਰਚਨਾਵਾਂ ਪੜ੍ਹਨ ਲਈ ਕਿਲੱਕ ਕਰੋ:
ਗ਼ਜ਼ਲ

ਪੰਜਾਬੀ ਮੀਡੀਆ ਓਵਰਸੀਜ-ਲੇਖ

ਗਰੌਸਰੀ-ਕਹਾਣੀ