ਮੈਂ ਵੀਨਾ ਦੇ ਤਾਰ ਕਸਦਾ ਰਿਹਾ ਪਰ ਨਾਦ ਕੋਈ ਉਠ ਨਾ ਪਾਇਆ। ਮੇਰੇ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਸੰਗੀਤ ਦੀ ਸਾਂ ਸਾਂ ਤਾਂ ਹੈ ਪਰ ਗੀਤ ਕੋਈ ਹੋਠਾਂ ਤਕ ਨਹੀਂ ਆਇਆ। ਮੇਰੇ ਜ਼ਿਗਰ ਵਿੱਚ ਜਜ਼ਵਾ ਹੈ ਬਹੁਤ ਪਰ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਜਸ਼ਨ ਮਨਾ ਨਹੀਂ ਪਾਇਆ। ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਧਾ ਤਾਂ ਹੈ ਪਰ ਮਨ ਹਾਲੀ ਕਾਬੂ ਨਹੀਂ ਆਇਆ। ਮੇਰੇ ਦਿਮਾਗ ਵਿੱਚ ਜਨੂਨ ਤਾਂ ਹੈ ਪਰ ਹੌਂਸਲਾ ਹਾਲੀ ਕਰ ਨਹੀਂ ਪਾਇਆ। ਮੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਥਿਰਕ ਹੈ ਬਹੁਤ ਪਰ ਮੋਰ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨੱਚ ਨਹੀਂ ਪਾਇਆ। ਮੇਰੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਫ਼ੁੱਲ ਤਾਂ ਹਨ ਬਹੁਤ ਪਰ ਖ਼ੁਸ਼ਬੂ ਹਾਲੀ ਵੰਡ ਨਹੀਂ ਪਾਇਆ। (7 ਅਪਰੈਲ 2008)

ਪ੍ਰੋ. ਸਤਪਾਲ ਗੋਇਲ ਦੀਆਂ ਲਿਖਾਰੀ ਵਿੱਚ ਛਪੀਆਂ ਰਚਨਾਵਾਂ ਪੜ੍ਹਨ ਲਈ ਕਲਿੱਕ ਕਰੋ