1. ਤੂੰ ਕਿਤੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਗਿਆ ਜਿਗਰ ਦੇ ਮਿੱਤਰ ! ਤੈਨੂੰ ਹੱਥੀਂ ਕਰ ਤਿਆਰ ਓਹ ਵੀ ਆਖ਼ਰੀ ਵਾਰ ਹੱਥੀਂ ਘਰੋਂ ਤੋਰ ਕੇ ਵੀ ਲੱਗਦੈ ਤੂੰ ਕਿਤੇ ਨਹੀਂ ਗਿਆ ਤੇਰੇ ਥੰਮ ਦੀਆਂ ਗ਼ਰਮ ਠੀਕਰੀਆਂ ਚੁਗਕੇ ਤੇਰੀ ਕੋਸੀ ਰਾਖ਼ ‘ਚੋਂ ਆਏ ਸਤਲੁਜ ‘ਚ ਠਾਰ ਜਾ ਕੀਰਤਪੁਰ ਤਾਰ ਪਰ ਤੂੰ ..... ਬਾਬੇ ਨਾਨਕ ਵਾਂਗ ਸਤਲੁਜ ‘ਚ ਚੁੱਭੀ ਮਾਰ ਆ ਬੈਠ ਗਿਓਂ ਯਾਦਾਂ ਦੀ ਸੱਥ ‘ਚ ਵਿਚਕਾਰ ਓਸੇ ਹੱਸਮੁੱਖ ਚਿਹਰੇ ਸਮੇਤ ਤੇਰਾ ਤੇਜ ਹੋਰ ਵੀ ਰੋਹਬਦਾਰ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਪਿੰਡ ਦੀ ਗਲੀ ਗਲੀ ਹਰ ਘਰ ਦੇ ਵਿਹੜੇ ਤੂੰ ਤਾਂ ਕਿਤੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਗਿਆ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਈਂ ਏਂ --- 0 ---   2. ਅਸਹਿ ਕਿੰਨਾ ਅਸਿਹ ਹੁੰਦੈ ਦਰਦਨਾਕ ਪਲਾਂ ‘ਚ ਨੱਚਦੇ ਚਾਵਾਂ ਦਾ ਬੇ-ਤਾਲ ਹੋ ਜਾਣਾ ਜਾਂ ਫਿਰ ਬੇ-ਮੁੱਖ ਹੋ ਕੋਲੋਂ ਲੰਘ ਜਾਣਾ ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਖ਼ਤਰਨਾਕ ਹੁੰਦੈ ਮੁਖ਼ਬਰ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੇ ਡੱਬ ‘ਚ ਛੁਪਿਆ ਖੰਜਰ … ਤੇ ਇਸਤੋਂ ਵੀ ਖ਼ਤਰਨਾਕ ਅਤੇ ਅਸਹਿ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਚਸ਼ਮਦੀਦ ਗਵਾਹੀ ਦੀ ਚੁੱਪ * * * * * 3. ਪੈਗ਼ਾਮ ਛਣ ਛਣ ਛਣਕਦੀ ਚਲ਼੍ਹੇ ਵਿੱਚ ਝਾਂਜਰ ਕਲ ਕਲ ਕਰਦੀ ਮਟਕ ਨਾਲ਼ ਵਲ਼ ਖਾਂਦੀ ਜਾਂਦੀ ਚਾਂਦੀ ਰੰਗੀ ਆਡ ਹਰੀਆਂ ਕਚੂਰ ਨਿੱਸਰ ਰਹੀਆਂ ਕਣਕਾਂ ਦੇ ਬੰਨੇ ਖੜ੍ਹੀ ਸਰ੍ਹੋਂ ਹੈ ਬਣ ਮੁਟਿਆਰ ਦੂਰ ਬੰਨੇ ਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਡਾਰ ਦਿਸਹੱਦੇ ਨੂੰ, ਕਰੇ ਸਲਾਮ ਸਿਰ ਤੋਂ ਲੰਘਦੀ, ਕੂੰਜਾਂ ਦੀ ਡਾਰ ਦੇ ਗਈ ਹੈ ਘਰ ਪਰਤਣ ਦਾ ਪੈਗ਼ਾਮ ! ! ! (21 ਅਪਰੈਲ 2008)

 ਸ਼ਿੰਦਰ ਮਾਹਲ (ਲੈਸਟਰ) ਦੀਆਂ ਲਿਖਾਰੀ ਵਿੱਚ ਛਪੀਆਂ ਰਚਨਾਵਾਂ ਪੜ੍ਹਨ ਲਈ ਕਲਿੱਕ ਕਰੋ