-1-
ਬਿਨ ਤਿਰੇ ਰੰਗੀਨ ਮੌਸਮ, ਜ਼ਹਿਰ ਜਾਪੇ ਡੁੱਬਿਆ
ਆਪਣਾ ਜੋ ਘਰ ਕਦੇ ਸੀ, ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਹੈ ਖੋ ਗਿਆ।
ਜੇ ਕਦੀ ਉਹ ਲੱਗ ਜਾਵੇ, ਭੁੱਲਕੇ ਮੱਥੇ ਮਿਰੇ
ਨਜ਼ਰ ਆਵੇ ਤੌਰ ਉਸ ਦਾ, ਓਪਰਾ ਤੇ ਬਹਿਕਿਆ।
ਨਰਕ ਆਖਾਂ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ, ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਦੋਸਤਾ
ਯਾਦ ਮੈਨੂੰ ਹੈ ਸੁਹਾਣਾ, ਵਕਤ ਸਾਂਝਾ ਬੀਤਿਆ।
ਲੈ ਸਹਾਰੇ ਹੰਝਵਾਂ ਦੇ, ਜੀ ਸਕਾਂਗਾ ਕਦ ਤਲਕ
ਗੁੰਮ ਦੀਪਕ ਨਾ ਧਰੂ ਹੈ, ਔਝੜੀਂ ਹੈ ਦਿਲ ਪਿਆ।
ਵਾਂਗ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਬਣਾ ਤੂੰ, ਆਪਣੀ ਜੀਰਾਂਦ ਨੂੰ
ਵੇਖ ਲੀਂ ਤੂੰ ਫੇਰ ਆਪੇ, ਇਹ ਜ਼ਮਾਨਾ ਬਦਲਿਆ।
****
-2-
ਆਸ ਕਰਨੀ ਪੀ ਲਵਾਂ ਦੋ, ਘੁੱਟ ਤੇਰੀ ਓਕ ਚੋਂ
ਰੋਜ਼ ਪੈਂਦਾ ਪਾਰ ਹੋਣਾ, ਵਾਲ ਵਰਗੀ ਨੋਕ ਚੋਂ।
ਜਰਨ ਮੁਸ਼ਕਲ ਬਾਪ ਲੀ ਜੇ, ਚਾਕ ਨੂੰ ਜਾ ਧੀ ਮਿਲੇ
ਲਾਜ਼ਮੀ ਪਰ ਹੀਰ ਲੀ ਸੀ, ਬਚ ਨਿਕਲਨਾ ਰੋਕ ਚੋਂ।
ਹੀਰ ਤਾਂ ਬਹਿਬਲ ਬੜੀ ਸੀ, ਪਾਸ ਹੋਵੇ ਰਾਂਝਣਾਂ
ਕਹਿਰ ਡਾਢਾ ਨਿਕਲ ਜਾਣਾ, ਰਾਂਝਣੇ ਦੀ ਝੋਕ ਚੋਂ।
ਜਾ ਛੁਪੇਂਗੀ ਕੇਸ ਥਾਂ ਤੇ, ਸੱਜਨੀ ਤੂੰ ਹੋ ਜੁਦਾ
ਲੋਕ ਤਾਂ ਇਹ ਲੋਕ ਹੈ ਮੈਂ, ਢੂੰਡ ਲੂੰ ਪਰਲੋਕ ਚੋਂ।
ਧਰਮ ਦੇ ਇਹ ਚੌਧਰੀ ਨਾ, ਸਮਝਦੇ ਨੇ ਮੂਲ ਨੂੰ
ਰੱਬ ਚਾਹੇ ਨਿਕਲ ਜਾਣਾ, ਵਲਗਣਾਂ ਦੀ ਟੋਕ ਚੋਂ।
********
(22 ਅਪਰੈਲ 2008) ਚਾਤ੍ਰਿਕ ਯੂਨੀਕੋਡ)
ਪ੍ਰੋ: ਸ਼ਮਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਸੰਧੂ,
ਐਮ.ਏ.,ਐਮ.ਐਡ., ਪੀ.ਈ.ਐਸ.(1)
ਰੀ.ਡਿਪਟੀ ਡਾਇਰੈਕਟਰ ਸਖਿਆ ਵਿਭਾਗ, ਪੰਜਾਬ।
Phone
(403)285-5609
ssandhu37@yahoo.ca
