مُکھ پنہ    

کویتاواں

 لِکھاری

ّ
ستّ کویتاواں

چرنجیت سنگھ پنُّو
 
میرے آپنے
(چرنجیت سنگھ پنُّو)
مُنہ وِچّ بانی پڑھدے لوک۔
ہؤمَے اندر سڑدے لوک۔
تڑکے اُٹّھ دوارے جاندے،
آپا ارپن کردے لوک۔
پوچا پھیرن دین بہاری،
راتاں نوں چونکی بھردے لوک۔
خدمت کردے اگّے پِچّھے،
ڈیرے پُجّدے سردے لوک۔
بُڈّھے ماپے تاڑ کے اندریں،
سادھ دا پانی بھردے لوک۔
ہر کی پوڑی ٹُبھّی لاؤندے،
پاپاں تانایں ہردے لوک۔
چھِپے رہن دی آشا لَے کے،
سنگت درشن کردے لوک۔
اوہ سبھ میرے آپنے نے،
ٹھیکے مُہرے کھڑھدے لوک۔
(چرنجیت سنگھ پنُّو، سَینہوزے کَیلیپھورنیاں)

اُباما
دس سال پہلاں گلّ ہور،
تے اج ہور ہے۔
اُس ہتھ مِلایا گورے نال،
بھِٹّیا گیا گورا شودر نالوں۔
غُلام جو بنّھ کے لیاندا سی کالا،
پنجالی جوڑن واسطے کھوپے لگا کے۔
سِنکرو دی طلب آئی سی،
چھوت دھون واسطے سارے خراس دی۔
ہُن قبول ہے،
پوِتّر نِہکلنک،
اُباما کرور بھرِشٹ نہیں۔
سمیں دی کروٹ نے،
جنتا دی کُٹھالی نے،
پلٹ دِتّا اِتہاس۔
کِیتا پوِتّر کِٹانو-رہت
کنچن نِرمل،
سولاں کلا سمپُورن منُکّھ اُباما۔

دھرم
دھرم دی گلّ کرو دھرم صاحب!،
دھرم چُپّ ہے۔
ادھرم دی بات چھیڑو دھرم صاحب!،
دھرم چُپّ ہے۔
لوک ظُلم کردے تینوں ویچدے،
گولک چوری کردے،
بلَیک-میل کردے نے تینوں،
تیرے بھگتاں نوں گولی ماردے دھرم صاحب!
دھرم چُپّ ہے۔
کوئی تاں حُکم کرو دھرم صاحب!،
‘مینوں نا اُلجھاؤ دھرماں وِچّ۔’
گُنگا سن٘کیت ہے،
دھرم گُنگا پتّھر ہے،
دھرم بولا بُتّ ہے،
دھرم چُپّ ہے۔

مایہ
مایہ جال
ہے سبھ پاسارا۔
سُپنا ہے سبھ
مایہ جھوٹھی۔
مایہ ہے ٹھگنی
ٹھگّے جاؤگے،
مایہ ہے ناگنی،
ڈنگے جاؤگے،
بچو اِس توں،
پا دِیو ساری مایہ،
مایہ دی گولک وِچّ۔

جنّت
‘میں پنڈِت ہاں،
رِدّھیاں سِدّھیاں دا مالک،
جنّت وِچّ بنگلے دی
وِوستھا دا ادھیکاری ہاں،
راہ داری دے دِیو مینوں۔’
‘کنّ پھڑھ لَے...،
جاگدیاں نوں سُوآ دِتّا توں،
کتھا سُنا کے،
راہیاں نوں کُراہے پا دِتّا توں،
مینوں بھُلا دِتّا توں۔’
دھرمراج نے کیہا۔
‘میں چالک ہاں لاری دا،
سورگاں دے پرمِٹ دا حقدار۔’
بسّ ڈرائیور دا نمبر سی۔
‘وَیلّ کم! وَیلّ ڈنّق! تھَینک یو، دھنّواد!
لکھّاں پاندھیاں نوں ربّ یاد کرایا توں،
بہشت پہُنچایا توں۔
میرا سائل دائرہ پھَیلایا توں،
میرا ایکادھِکار گلوب ودھایا توں۔
شاباش! تھَینک یو،
سارا بہشت حوالے تیرے،
لَے پھڑ سانبھ کُنجیاں تے عیش کر۔’

مِرگ-ترِشنا
بڑا پچھتایا ہاں،
ہِیرا موتی نام دھر کے،
بڑا کراہیا ہاں،
نِرچھل پانی سنگ تشبیہ دے کے۔
گُناہ گار بنیا ہاں،
چن٘د دی چاندنی،
چندن دی خوشبو،
کنچن پارس،
ہُسناں دی ملکہ کہِہ کے۔
بُھلّ گیا سبھ،
جو چمکدا سونا نہیں ہُندا۔
کھُنڈھی ہو گئی سوچ،
ان٘ی ہو گئی پرکھ،
عقلیں تالے جنگالے،
مِٹھّی سِپلی بولی سُن کے،
رنگلے پیہڑے سشوبھِت اُچّرے،
ان مُلّے پروچناں اُتّے ڈُلھّ کے۔
وِسّ بھری گندل،
بدن توں چھِلکا،
سادھنی دے مکھوٹے اندروں،
کالکھ کوئلہ پرگٹیا آپے۔
دھوانکھیا بھِٹّیا جائے نِراشا،
مِرگ ترِشنا سمجھ کے پیاسا،
بھٹکیا مُسافر،
جو نیڑے آئیگا اکّھاں میٹ کے۔
میرا یقین ہُن میرا دھرواس ہے۔

مستی
(چرنجیت سنگھ پنُّو)
پُشپاں دِیاں لڑیاں نے، ریجھاں نال جڑیاں نے۔
بانہیں رنگلا چوڑا ہے، شگناں دِیاں گھڑیاں نے۔

بدّل دِیاں گڑھکاں نے، ساون دِیاں جھڑیاں نے۔
موراں دِیاں پَیلاں نے، گھٹاواں عنبرین چڑھیاں نے۔

تیاں وِچّ سخیاں نے، ہُسناں دِیاں دھڑیاں نے۔
گِدّھا پاون، گاون نوں، نچّن نوں کھڑھیاں نے۔

سجّناں دِیاں یاداں جو، ہِکڑی وِچّ دڑیاں نے۔
بولیاں وِچّ رمزاں نے، ہڑ وانگُوں ہڑھیاں نے۔

سسّ پانی واریا سی، گھر برکتاں وڑیاں نے۔
عرشاں دِیاں حُوراں جو، سِجدے وِچّ کھڑھیاں نے۔

دُلھن شرماکل ہے، وسلاں دِیاں گھڑیاں نے۔
جیون دِیاں آساں نے، گھُنگٹ وِچّ دڑیاں نے۔

رُتّ عِشق سُہانی ہے، راتاں نٹکھٹ بڑیاں نے۔
نَینیں نیندر جھاک رہی، مُنہ لالیاں چڑھیاں نے۔

سسّ نند ہَینسیاری نے، گھولیاں کی کڑھیاں نے۔
محبوب چُکّ رُسا دِتّا، ایہناں متّھے سڑِیاں نے۔

ماہی کنّاں دے کچّے نے، اُٹّھ چھمکاں پھڑیاں نے۔
گوری ہسّدی ہسّدی دے، موراں وِچّ جڑیاں نے۔

مستی رنگا موسم ہے، پرِیتم دِیاں تڑھیاں نے۔
پنُّو دِیاں اڑیاں ایہہ، سینے ککھّ لڑیاں نے۔
(چرنجیت سنگھ پنُّو، سَینہوزے کَیلیپھورنیاں)

ننِچارالے،
چھہئرئنجٹِ ننِگہ پھئننُ۔
ّ۔چہئرئنجٹِسنِگہپئننُ۔چوم

00000

2 December 2008

اِس رچنا سبندھی آپدے وِچاراں دا سُوآگت ہے
ای-میل کرو